Wyroki w pozwach o WIBOR zapadają już w sądach różnych instancji, a 12 lutego 2026 r. w sprawie klauzuli z tym wskaźnikiem orzekł także Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Poniżej omawiamy wybrane rozstrzygnięcia, ich uzasadnienia i to, co z nich wynika dla stron umowy.
Wyrok Sądu Okręgowego w Suwałkach z 22 stycznia 2025 r.
22 stycznia 2025 roku Sąd Okręgowy w Suwałkach (sygn. akt I C 332/24) ustalił nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z zawartych w 2015 roku umów kredytu i pożyczki, opartych na WIBOR 3M. Sąd zasądził od banku na rzecz powodów 245 943,93 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. To wyrok sądu pierwszej instancji, szeroko komentowany jako jedno z najwcześniejszych takich rozstrzygnięć.
W uzasadnieniu dużo miejsca zajmuje obowiązek informacyjny: sąd badał, co kredytobiorcy usłyszeli i dostali na piśmie o ryzyku zmiennej stopy procentowej i o samej stawce WIBOR 3M, czyli kto ją ustala, na jakich zasadach i gdzie można znaleźć dane na jej temat. Ustalenia oparł na dokumentach oraz zeznaniach stron i pracownicy banku, która uczestniczyła w zawieraniu umów. Podobną analizę dokumentów i okoliczności zawarcia kontraktu omawiamy przy innym orzeczeniu, w tekście o tym, co przesądziło o nieważności umowy w wyroku sądu w Legnicy.
Kolejne orzeczenia: VI C 825/24, II Ca 489/23 i wyrok TSUE C-471/24
Wyrok z Suwałk nie jest jedynym rozstrzygnięciem, w którym sąd oceniał postanowienia o zmiennym oprocentowaniu.
- VI C 825/24 - Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie 6 września 2024 r. rozpoznał sprawę kredytu konsumenckiego na zakup samochodu z 2019 r., oprocentowanego według WIBOR 1M. Sąd uznał całe postanowienie o zmianie oprocentowania za niedozwolone, wskazując, że przesądził o tym całokształt okoliczności, w tym brak wyjaśnień i symulacji, a nie wyłącznie odwołanie do WIBOR 1M. Powództwo o zapłatę 12 704,08 zł uwzględnił w całości, a powodowie opierali je także na sankcji kredytu darmowego.
- II Ca 489/23 - Sąd Okręgowy we Wrocławiu jako sąd drugiej instancji wydał 7 sierpnia 2024 r. wyrok dotyczący umowy kredytu złotowego z 2006 r. Według publikacji omawiających ten wyrok umowę uznano za nieważną, a przyczyną nie był sam WIBOR, tylko dodatkowy współczynnik wpływający na oprocentowanie, którego sposobu ustalania nie opisano w kontrakcie.
- C-471/24 - Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał 12 lutego 2026 r. wyrok w sprawie skierowanej przez Sąd Okręgowy w Częstochowie. Trybunał uznał, że klauzulę o zmiennym oprocentowaniu opartym na WIBOR można badać na podstawie dyrektywy 93/13 o nieuczciwych warunkach w umowach konsumenckich. Wymóg przejrzystości nie nakłada jednak na bank obowiązku przekazania szczegółowych informacji o metodologii wskaźnika, bo publikuje ją administrator. Klauzula z WIBOR, o ile wskaźnik jest zgodny z unijnymi ramami prawnymi, co do zasady sama w sobie nie powoduje znaczącej nierównowagi stron. Wcześniej, 11 września 2025 r., wydana została opinia Rzecznika Generalnego TSUE, również dotycząca dyrektywy 93/13.
Każde z tych orzeczeń dotyczy innego aspektu sporu: jedno obejmuje całą umowę, drugie postanowienie o zmianie oprocentowania w kredycie konsumenckim, a wyrok TSUE wyznacza ramy, w jakich sądy krajowe oceniają klauzule z WIBOR-em. Znaczenie orzeczenia z Luksemburga dla toczących się spraw opisujemy w artykule o tym, co wyrok TSUE z lutego 2026 może oznaczać dla kredytobiorców.
Jak zmienia się podejście sądów do spraw WIBOR
Jeszcze kilka lat temu pozwy dotyczące kredytów WIBOR były sporadyczne, a szanse na ich powodzenie oceniano niżej niż w sprawach frankowych, bo wskaźnik funkcjonuje jako element polskiego rynku finansowego od lat. Sytuacja zmieniła się wraz ze wzrostem stóp procentowych: gdy raty poszybowały w górę, coraz więcej osób zaczęło analizować swoje umowy z prawnikami. Podobieństwa sporów o WIBOR i o franki pod względem argumentacji prawnej pojawiają się w tych analizach regularnie.
Zarzuty dotyczące przejrzystości postanowień i informowania o ryzyku sądy oceniają w każdej sprawie osobno, a rozstrzygnięcia bywają różne. Po wyroku TSUE ocena przejrzystości skupia się na tym, czy postanowienie sformułowano prostym i zrozumiałym językiem i czy informacje przekazane przez bank nie dawały zniekształconego obrazu wskaźnika. Odpowiedź na pytanie, czy jest szansa wygrać pozew o WIBOR, zależy więc od treści konkretnej umowy i od dowodów.
Jakie skutki może mieć wyrok dla stron umowy
Gdy sąd uzna umowę za nieważną, strony rozliczają wzajemne świadczenia: kredytobiorca może żądać zwrotu wpłaconych rat, a bank oddania wypłaconego kapitału. W takiej sytuacji pojawia się też kwestia wykreślenia hipoteki zabezpieczającej kredyt.
Jeśli sąd nie stwierdzi nieważności umowy, ale uzna postanowienia dotyczące WIBOR-u za niewiążące, możliwe jest obniżenie wysokości rat. Kredyt może być wtedy oprocentowany jedynie marżą banku, choć zależy to od konstrukcji umowy i oceny sądu, a różnica w kosztach od kwoty i okresu spłaty. Każda umowa z WIBOR-em wymaga indywidualnej analizy jej postanowień i okoliczności zawarcia.
O tym, kiedy wskaźnik może stać się bezpośrednią podstawą do unieważnienia umowy kredytowej, piszemy osobno, a przebieg samej procedury opisuje poradnik jak złożyć pozew o WIBOR.
Pytania dotyczące własnej umowy kredytu można omówić z prawnikiem kancelarii, dane są na stronie kontakt.
